niedziela, 24 listopada 2013

#2 | cz.2 | Blue

Pod domem pani Lidii pojawiłam się w niecałe dwadzieścia minut. Zazwyczaj zajmowało mi to trochę więcej czasu, jednak kiedy usłyszałam głos starszej kobiety w słuchawce telefonu.. Musze przyznać, że nieźle się przestraszyłam. Ona ma już swoje lata, i tego ukryć się nie da. Boję się czasami, że przyjadę i będzie już za późno.
Starałam się zachować spokój przekręcając klucz w zamku. Kiedy udało mi się otworzyć drzwi wyleciał on z mojej trzęsącej się ręki. Sparaliżowana telefonem jaki dostałam niecałe pół godziny temu, pozbierałam się szybko i wbiegłam po schodach na górę. Nie znalazłam jej w sypialni, więc skierowałam się do ulubionego pokoju na poddaszu, do którego tylko ja miałam dostęp jako wyjątek. Potrafiła siedzieć w nim godzinami i opowiadać przeróżne historie, w których ona grała główną rolę. Nikt nigdy nie wierzył w to, jak wspaniałe mogło być życie tej poczciwej 78 latki. Kiedy zobaczyłam, że ulubiony fotel staruszki jest jak zwykle odwrócony do okna, a ona sama obserwuje Londyn, który dopiero nocą ukazuje swoje prawdziwe piękno, ogarnęło mnie przyjemne uczucie. Na moją twarz wdarł się mało widoczny uśmiech. Oparłam się o białą futrynę, wzdychając. Moje dłonie przestały trząść się nerwowo.
-Mieszkam tu już siedemdziesiąt trzy lata i nadal nie mogę uwierzyć w to, że jakiekolwiek miasto jest tak magiczne, a z każdym dniem mego długiego życia uwielbiam je jeszcze bardziej - powiedziała spokojnie. - Chodź tu do mnie, moje dziecko.
Bez jakichkolwiek protestów podeszłam do staruszki. Spojrzała na mnie z pełnym uśmiechem na twarzy i poklepała dłonią miejsce na fotelu stojącym obok. Kiedy tylko usiadłam, ponownie zaczęła ilustrować przestrzeń za oknem.
-Czyż tu nie jest cudownie, moja kochana Blue? - zapytała rozmarzona.
-Tak.. Nic nie jest w stanie oddać magii i piękna tego miejsca. Pocztówka.. Zdjęcie.. Film.. To nie to samo.
Jeszcze niecały rok temu widziałam wszystko właśnie na obrazkach. Dopiero kiedy postawiłam pierwsze kroki na londyńskich ulicach zrozumiałam co tak na prawdę przyciąga tu ludzi.. Wszyscy mówią, że Londyn to do pracy, bo wolą zamiatać ulice tutaj, niż mieć całkiem dobrą pracę i mieszkać na tak zwanym zadupiu. Owszem może i moje podejście jest podobne, jednak denerwuje mnie od dłuższego czasu, że nikt nie dostrzega tego piękna.. Tej magii. Owszem praca to też dobry powód, ale z pewnością nie tak niepodważalny jak cudowna energia i życie tego miasta. Tak jakby jakaś niewidoczna aura pokrywała całą jego powierzchnię i sprawiała, że wszyscy czują się tu dobrze. Oczywiście nie na każdego to działało. Niektórzy nie miają kolorowego życia.. Bo po prostu to nie jest im pisane. Albo po prostu nie umieją dostrzegać piękna. I czasami jest już za późno, aby mogli się tego nauczyć.
-Masz świętą rację skarbie. - Staruszka uśmiechnęła się.
W odpowiedzi tylko westchnęłam. Byłam gdzie indziej. Moją głowę nadal zajmowały dręczące myśli. Dlaczego pani Lidia po mnie zadzwoniła? Coś musiało się przecież stać.
Staruszka jakby czytając mi w myślach zabrała się za ten temat.     Spojrzaała na mnie swoimi wielkimi oczami, które widziały już tak dużo, że moja głowa nie jest w stanie tego pojąć, i ujęła moją dłoń.
-Nie martw się Blue. Na tym świecie mam zamiar jeszcze trochę zabalować - puściła do mnie oczko na co ja zaśmiałam się po cichu.
Ta pani zastępuje mi już od wielu lat rodzinę. W sumie gdyby nie jej pomoc, nie spełniłabym nigdy mojego największego marzenia.
Nastała chwila ciszy. W końcu przerwała ją pani Lidia.
-Ktoś znowu wybił szybę w kuchni.
-Na prawdę? - zapytałam zdziwiona, a jednocześnie zmartwiona. - To już trzeci raz w tym miesiącu.
-Sama tego nie rozumiem - powiedziała z wyczuwalnym smutkiem.
Nie dziwi mnie ten smutek w głosie. Jej ojciec zbudował ten dom od podstaw. Zupełnie sam. Ten właśnie budynek jest jej całym życiem. Zawsze kiedy oglądałam zdjęcia z jej młodości, rozpoznawałam tą samą okolicę. Trudno jest być świadkiem tego, jak ktoś niszczy wszystko co masz i co w stwoim sercu zajmuje specjalne, zaklepane miejsce.
-Mam jutro rano zadzwonić do pana Fostera?
-Nie kochanie. Tym razem nie będzie nam potrzebny.
Na samą myśl o złotym człowieku, jakim jest pan Foster, robiło mi się miło. Dlatego też zmartwiła mnie informacja, że nie muszę do niego dzwonić. Zawsze niezawodny i wykonujący swoją pracę z wielkim zapałem. Nigdy nie spotkałam tak pozytywnej osoby. Tacy ludzie aż sami przyciągają innych do rozmowy. Ten mężczyzna potrafi mnie rozśmieszyć niezależnie od panującej sytuacji. Może też dlatego uwielbiam jego obecność. W prost ubóstwiam z nim rozmawiać, a ostatnio mam okazję robić to coraz częściej. Jedynym minusem są powody naszych spotkań. Mianowicie - włamania, wybicia szyb i jeszcze wiele innych nieprzyjemnych, złośliwych sytuacji. Ciekawe dlaczego nie przyjedzie.. Albo raczej dlaczego nie będzie potrzebny.
-Jak to? Ja sama nie potrafię nic naprawić. - Nigdy nie byłam dobra w takich "robótkach domowych". Nawet wkręcenie żarówki sprawiało mi jako taką trudność, a co dopiero wymienienie szyby w kuchni. - Znalazła pani kogoś nowego?
-Nie. Mój wnuczek jutro po południu powinien się tu zjawić. Znudziło mu się życie w Irlandii, więc postanowiłam, że go tu ściągnę. - Pani Lidia zatrzymała się na chwilę, po czym znowu zaczęła mówić: - Ah no i on naprawi praktycznie wszysto. Więc dlatego nie potrzebujemy na razie pomocy pana Fostera.
Wnuczek? Jak to wnuczek? Nigdy nie słyszałam o rodzinie pani Lidii, co jest dziwne. Ta kobieta ma w zwyczaju dużo mówić. Kiedy sprzątałam - opowiadała. Kiedy oglądałam telewizję, kiedy gotowałam.. Zawsze miała coś ciekawego do powiedzenia.. Ale nigdy nie usłyszałam od niej o rodzinie. Dziwne. Myślałam, że została tu sama. Postanowiłam jednak nie wypytywać o nic więcej. Muszę ominąć ten temat i skupić się na tym co istotne. Wszystko ułatwiła mi ona sama, która postanowiła poruszyć kolejny wątek i odciągnąć mnie od kwestii rodziny.
-Siedzisz tak cicho, więc na pewno zastanawiasz się dlaczego cię tu ściągnęłam. I to tak niespodziewanie. Sądząc po tym jak szybko tu przybyłaś musiałam napędzić ci niezłego stracha.. Więc przejdę do konkretów. Otóż mój mały wnuczuś nie zna jeszcze tutaj nikogo i bardzo lubi rozrabiać.. No i pomyślałam, że skoro zajmujesz się mną, za co jestem ci niezmiernie wdzięczna, to może pomogłabyś mi trochę z nim. To znaczy zajęła się nim - zamyśliła się. - No i świetnie gotujesz, a on jest strasznym żarłokiem. To dlatego zadzwoniłam po ciebie. Wiesz jaka jestem.Ta niewiedza, czy się zgodzisz czy nie.. Nie dałaby mi spać. Musiałam zadzwonić, bo nie wytrzymałabym do jutra.. No to jak? - zapytała z nadzieją w oczach.
Dosłownie zatkało mnie. Już doskonale znałam powód zmartwienia w głosie staruszki oraz powód, dla którego mnie tu wezwała. Wie, że uwielbiam ją na tyle, aby zrobić wszystko czego ona pragnie. Ale przecież nie mogę zajmować się dwoma osobami.. Staruszka nie sprawia już takich problemów, ale jakieś dziecko? Co ja mam niby zrobić?
-Nie ukrywam, że bardzo zdziwiła mnie ta prośba. Na pewno czuje się pani dobrze?-zapytałam i zilustrowałam ją wzrokiem.
-Tak dziecko, wszystko jest w porządku. Nie zwariowałam jeszcze, a jedyne co mi doskwiera to ból nóg, ale do tego już przywykłam.. - Zamilkła na chwilę. - Czyli jak? Zgadzasz się?
-Tak. Nie mogłabym pani odmówić - uśmiechnęłam się do niej na co ona odpowiedziała tym samym.
- W takim razie pokój na drugim piętrze jest twój. Możesz zrobić z nim co tylko chcesz.
Zaraz. CO? Jak ja mogłam na to nie wpaść. W sumie nigdy nie byłam zbyt domyślna..
-Ale.. Ale ja nie wiem. Mogłabym przyjeżdżać o piętej rano i wracać do domu po dwudziestej drugiej. Po prostu nie mogę się tu wprowadzić.
-Kochanie to nie ma sensu. Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego jak bardzo schudłaś. Potrzebujesz chwili spokoju, bez nerwów, a tu właśnie będziesz miała okazję trochę odpocząć.
Zaczęłam wytężać swój zmęczony mózg, aby wymyślić jakiś konkretny powód i wymigać się od tego co ma się stać.
-Ale Caroline.. Nie mogę jej tak zostawić. Ostatnio z nią nienajlepiej.
-Carol zawsze może tu wpadać. Nawet na całe dnie - uśmiechnęła się. Doskonale wiem, jak bardzo się lubią.
-Ja nie wiem.. Teraz.. Nie, muszę to przemyśleć..- wydukałam.
-Dobrze, ale dzisiaj zostań już tu. Nie pozwolę ci jeździć po nocach.
Uśmiechnęłam się. To miło, że o mnie też ktoś się troszczy. A przynajmniej próbuje.
-Dzisiaj na pewno zostanę. 
Ale nie wiem co będzie z jutrem.. Zapadła cisza. Zagapiłam się w okno. Zaczęła obserwować jakiś samolot, który z pewnością szykował się powoli do lądowania. Tu zawsze coś się dzieje. Właśnie dlatego uwielbiam to miasto. Nagle przed oczami stanęła mi Carol. Drobna blondynka, myśląca podobnie jak ja, która zawsze mnie rozumiała i to ona zawsze była szczęśliwa. To na jej twarzy przeważnie gościł wielki, promienny uśmiech i to ona dumnie kroczyła po londyńskich ulicach nie przejmując się niczym. Kiedy pierwszy raz weszłyśmy do naszego mieszkania, albo kiedy wyszłyśmy na miasto. Była taka zadowolona. Wtedy aż tryskała dobrą energią. Każdy wokół niej sam stawał się szczęśliwy. W sumie to nic się nie zmieniło.. Może trochę się w tym wszystkim pogubiła.. Tak samo jak ja. Ale da sobie beze mnie radę. Na pewno. Teraz pani Lidia potrzebuje mnie bardziej.
-Zostanę! - krzyknęłam z takim entuzjazmem, że pani Lidia prawie podskoczyła na swoim fotelu.
-Oh dziecko - zaśmiała się - nawet nie wiesz jak się cieszę. - Obdarowała mnie tak ciepłym spojrzeniem, że mój uśmiech stał się jeszcze większy.
*
-Dobranoc pani Lidio.
-Dobranoc kochanie.
Zgasiłam małą lampkę stojącą na szafce przy łóżku i wszyłam z pokoju staruszki, zamykając za sobą drzwi. To był długi dzień. Idąc do "mojego pokoju" wstąpiłam do kuchni. Z parującym kubkiem herbaty udałam się w końcu do miejsca, w którym mam spędzić najbliższe parę miesięcy. Ostawiłam gorącą ciecz na stoliku i usiadłam na szerokim parapecie - jednym z niewielu plusów tego szarego pomieszczenia. Zawsze mogłam zamknąć się tu kiedy było źle lub po prostu nie miałam ochoty kontaktować się ze światem. Oparłam głowę na kolanach i zaczęłam wgapiać się w ludzi krążących po ulicy. Westchnęłam ciężko na myśl o tym jak dawno już nie wychodziłam nigdzie ze znajomymi. Ziewnęłam jakieś trzy razy pod rząd. Tak To chyba najlepsza pora aby iść spać. W sumie to powinnam być zadowolona. Dlaczego nie jestem? A z resztą mało ważne. Moje filozoficzne wyjaśnienie wszystkiego co wpływa na to zajęłoby mi pewnie jakies pół nocy  o ile nie usnęła bym w tym czasie. Postawiłam nogi na posadce. Przeszedł mnie dreszcz. Matko czemu tu jest tak zimno? Wdrapałam się na łóżko dygocząc z zimna. Nakryłam się grubą kołdrą po same uszy. Czasami na prawdę przydałby mi się ktoś, kto mnie ogrzeje..
*
"Biegnij przed siebie Blue. Biegnij! Nie pozwól, aby on przejął nad tobą kontrolę!" Jakiś głos w mojej głowie powtarzał to bez przerwy. Czułam, że za chwilę oszaleję. Biegłam w ciemnościach, co chwilę potykając się o coś. Kto ma przejąć nade mną kontrolę? To niemożliwe. Jednak tak jak tajemniczy głos kazał, biegłam prosto przed siebie jak najszybciej umiałam. Wszystko działo się tak szybko. Kiedy wyleciałam z ciemności, znalazłam się na jakiejś wielkiej polanie, aby już kilka sekund później wbiec do ciemnego lasu. Nagle zaczęłam zwalniać. Co się dzieje! - krzyczałam. "Uciekaj! On nie jest dla ciebie dobry.". Tajemniczy głos nadal zwodził mnie swoimi słowami. "Dogania cię. Nie ulegaj mu!" Ledwie usłyszałam ostatnie słowo, a ktoś rzucił się na mnie. Napierał na mnie całym swoim ciałem i łapczywie atakował moje blade usta. "Nie ulegaj mu.."
Zostaw mnie! Zostaw!
Zaczęłam rzucać się na wszystkie strony, aby uniknąć kontaktu z mężczyzną.
-Blue spokojnie.
Skąd ja znam ten głos?
/\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ /\ 
 
No i udało się! Po wielkich zmaganiach z moimi myślami napisałam drugą część drugiego rozdziału. To jeszcze nie koniec perspektywy Blue :) Mam nadzieję, że podobało wam się. Do następnego posta :)

8 komentarzy:

  1. jakie cudo < 3 kiedy następny rozdział???/Zuza :***

    OdpowiedzUsuń
  2. kiedy nowy rozdział.? świetnie piszecie dziewczyny.! :**

    OdpowiedzUsuń
  3. Cudo!!! Czekam z zapartym tchem na next!!! Poproszę o jak najszybszy!!!

    OdpowiedzUsuń
  4. Co byś zrobiła gdyby całe Twoje życie stanęło na głowie ?

    Siedemnastoletnia Zosia mieszka z mamą w domku na przedmieściach Warszawy. Ma na pozór wszystko, czego jej potrzeba i czuje się szczęśliwa. Wszystko zmienia się w ciągu jednego dnia, kiedy matka dziewczyny ginie w wypadku samochodowym. Zosia musi przeprowadzić się do znienawidzonego ojca, który zaczął nowe życie w Londynie. Jak dziewczyna poradzi sobie w nowej szkole ? Czy pogodzi się ze śmiercią matki ? Czy znajdzie przyjaciół i zrozumienie, czy tylko ból i tęsknotę ?
    http://sophieandzayn.blogspot.com/
    Zapraszamy!

    OdpowiedzUsuń
  5. Witam, zostałaś nominowana do Liebster Blog Award :) więcej informacji tu --> http://nigdy-nie-przestac-zyc.blogspot.com/2014/01/liebster-blog-award.html?m=1

    OdpowiedzUsuń